الان کامران نجف زاده صداشو انداخت تو سرشو شروع به خوندن کرد:
آقای پپسی کولا آقای فانتا...
دیروز چند تا روزنامه توی 20:30 محاکمه شدن که چرا تیتر اولشون غزه نیست؟
ظهر یه نوشته خوندم راجع به اینکه بچه ها وقتی تصاویر خونین شبکه های خبری رو می بینن چه تأثیری روشون داره ( راست میگن، آخه یه بار کامپال* رو دیدم که حسابی میخ شده بود داشت بچه های فلسطینی تو بیمارستان رو که تلویزیون نشون میده نگاه می کرد.
مسیح علی نژاد نوشته بود توی انگلیس یه دختر جوون در کمال ادب توی خیابون از مردم می خواد که اجناس اسرائیلی رو نخرن. اما اینجا... مردم میگن پول ما رو واسه چی می برین فلسطین؟
اما اینجایی که هستیم کجاست؟ چرا بین هزار تا چیز در تزاحم هستیم؟ واقعیت ناله های بچه های فلسطینی است یا مراسم شوهریابی دختر سیبیلوهای بسیجی توی باغ سفارت انگلیس؟ واقعیت رسانه ای فریاد صلح طلبانه جهان طرفدار صلح است یا مردمی که نمی دانند به کجای نوار باریک غزه پناه برند؟ راستی... همه گذرگاه ها بسته است.
*کامپال پسر خواهرمه که 3 سالشه(کامپال=کامیار)
