اندر ستایش دشنام

فحش دادن مسأله ای است که خیلی از ماها از اهمیتش توی زندگیمون غافل هستیم. به نظرم کسی که توی یه موقعیت ویران کننده یه فحش آبدار اساسی نده یه چیزیش میشه. اصلا منظورم فحش دادن و بد دهن بودن در مقابل آدمها نیست ها... منظورم پشت سرشونه! آره دقیقا پشت سرشون. یا اینکه به در و دیوار، به همه چی... اصلا ما زنده ایم که فحش بدیم. به فلسفه زندگیمون، به فلسفه زندگی دیگران، به مختصات ژنتیکی و محیطی مون، به بدشانسی، تصادف و آب و هوا و خیلی چیزای دیگه. اصلا بهتر از این میشه گفت انسان یک حیوان ناطق نیست. یک حیوان فحش و فضیحت گوست.
نقد یعنی چی؟ من بهتون میگم. فحش مدرن. کی اولین بار گفته" نقد سازنده"؟ جدی یعنی چی؟ سازنده؟ خیلی خب پس منم راجع به فحش های سازنده صحبت می کنم. فحش ها کلا سازنده اند. چون فاصله های امنیتی بین آدم ها را خراب می کنند. تنش بوجود می آورند و به ظاهر شدن وجه واقعی آدمها کمک می کنند. نوع فحش هایی که هر کس انتخاب می کنه فقط به طرز زندگی و محیطی که درش زندگی می کنه وابسته نیست. یه بار یه کارگردان مستند رو دعوت کرده بودیم دانشگاه واسه نمایش فیلمش. بعد نمایش فیلم یه کم به مشکل خورد و مسوولین گیر دادن و اینا... توی این هیرو ویر که من مسوول اسکورت فرهنگی ایشون بودم و خیلی هم روی رفتارشون حساب می کردم یهو برگشت یک فحشی به روزگار داد که نگو...
یکی از جذابیت های آدم های مختلف برای من نوع فحش ها و نوع غر زدن هاشونه. طنز درونی آدمها توی موقعیت های نیمه سیاه خیلی تماشاییه.
راستی ... دیدین آدمها از فرط علاقه بعضی وقتا به هم فحش می دن؟